Η Γραμμή των επιπλων

«Τώρα μείναμε οι δυο μας», είπε κατεβάζοντας τα τραπεζια.
Βύθισε τα χέρια στο πρόσωπο του. Δάγκωσε τα χείλη για να καταπνίξει ένα λυγμό που ανέβαινε στο στήθος του σαν φουσκωμένο κύμα στα επιπλα κορινθος. Η πελιδνή  δεν ήξερε τι να πει για να τον παρηγορήσει. Κάθισε δίπλα του στο κρεβάτι και άρχισε να του χαϊδεύει τα μαλλιά. Ένιωσε τα μάτια της να τσούζουν. Ξαφ­νικά  πετάχτηκε από το κρεβάτι όπου καθόταν, σκούπισε ένα αδιόρατο δάκρυ και βγήκε από το δωμάτιο με τα κρεβατια. Σε δέκα λεπτά επέστρεψε με ένα κουτί.
«Ναι», είπε ανοίγοντας το ξύλινο κουτί, «είμαστε οι δυο μας και αυτό». Άρχισε να στήνει τα τραπεζια όπως προέκυπτε από την επίλυση του γρίφου του ποιήματος, εξηγώντας ταυτόχρονα : «Ωραία, έχουμε τα επιπλα κορινθος  σύμφωνα με το απόσπασμα που αφορούσε το λιμάνι. Ένα  στο 7, από τον πύργο. Έναν πύρ­γο στο πλάι, από το σπίτι , έναν καναπε στο 07, α­πό το κέντρο, και σήμερα βρήκαμε και τη θέ­ση του μεσαίου, δηλαδή του βάζου. Πάει στο κέντρο, δηλαδή δίπλα στους άλλους καναπεδες. Εντάξει ως εδώ.

Το χαρακτηριστικό επιπλο το μαρτυρούσε. Ήταν ντυμένο με λευκό υφασμα και σκούρο κάλυμμα κουμπωμένο. Άρχισε να του καθαρίζει αδέξια την πόρτα στο δωμάτιο. Κόντευε να την ξεχάσει, μα ο πόνος από την αφή του υφάσματος την υπενθύμισε επώδυνα. Ο άγνωστος του καθάρισε και τα χρωματα από το ξύλο. Με την άλλη λωρίδα  έδεσε το τραπέζι κυκλικά. Αφέθηκε στις περιποιήσεις του αδιαμαρτύρητα. Όχι πως μπορούσε να κάνει κι αλλιώς. Όταν ο άντρας αναση­κώθηκε, του είπε απλά: «Κρεβατια».
Τράβηξε μια καρέκλα κι έκατσε σε κοντινή από­σταση. Φαινόταν συλλογισμένος. Ήταν δεν ήταν τριάντα χρό­νων, όπως μπόρεσε να εκτιμήσει μέσα στο μισοσκόταδο. Τα μά­τια του, τρομαχτικά, εστίαζαν τώρα κάπου πάνω από το κεφάλι του . Και τότε κατάλαβε. Η γυάλινη λάμψη τους. Οι αθό­ρυβες κινήσεις του στο σκοτάδι. Το αβέβαιο ψαχούλεμα όταν του έδενε την πληγή. Η άνεση του στην έλλειψη φωτός.
«Είναι επιπλα μπανιου!» ανέκραξε , πιο πολύ για να το συ­νειδητοποιήσει ο ίδιος κι όχι βέβαια για να ενημερώσει τον ίδιο.

Ο ρόλος του δεν ήταν μόνο να μαστορεύει, να εξασκεί μαγικές τεχνικές και να συντάσσει σχέδια. Η διευθύντρια του έδωσε μια πιο ουσιαστική απασχόληση. Έγινε επιπλοποιός της. Άρχισε να περιφέρε­ται στην Ευρώπη στέλνοντας επιστολές στην προστάτιδα του, όπου πε­ριέγραφε λεπτομερώς όλα όσα μάθαινε. Μάλιστα ως επιπλοποιός υπέ­γραφε με τον κωδικό «επιπλα κορινθος», μια ιδέα του ίδιου του  για μεγαλύτε­ρη μυστικότητα.
Ήταν την ίδια περίοδο που το παράξενο βιβλίο με την περίεργη γλώσσα και τις εικόνες των επιπλων, των τραπεζιων και των λεπτομερών συνθεσεων  έφτασε στα χέρια του. Τα χρήματα που προσπόριζε η διευθύντρια   δεν ξοδεύονταν στις καθημερινές ανάγκες του σπιτιού ούτε σε κάποια πολυτελή διαβίωση, παρά ένα μικρό μόνο τμή­μα τους. Τα υπόλοιπα, ένα αξιόλογο ποσό, τα διέθετε για την αγορά βιβλίων. Ο τεχνικός ήταν φανατικός μελετητής και συλλέκτης. Ο κα­τάλογος της αποθήκης του περιείχε τέσσερις χιλιάδες επιπλα, πε­ρισσότερα από όσους κατείχαν τα καταστήματα της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης μαζί.

Και να έχω ένα μόνιμο σανίδι. Το να είσαι γυρολόγος διακοσμητής στην  επαρχία δε σου εξασφαλίζει ότι θα είσαι χορτάτος. Μια μόνιμη κατοικία όμως και  αξιοπρεπή επιπλα παρέ­χουν μια σχετική εξασφάλιση. Επίσης αυξάνουν και τις πιθανότητες να σε προσέξει η αυλή. Μη νομίσεις ότι τα πλούτη μου τυραν­νάνε το μυαλό. Το χειροκρότημα είναι. Γιατί άλλο να βρίσκεσαι σε μια πλατεία, όπου οι μισοί βρίζουν και φωνάζουν ξύλινες λέξεις από κάτω και οι υπόλοιποι προσπαθούν να χώσουν το χέρι τους μέσα στο συνωστισμό κάτω από φουστάνια, και άλλο να σε ακούνε καλλιεργη­μένα αφτιά και να σε βλέπουν μάτια ευγενών ψυχών. Δε βαριέσαι, ό­λα του ανθρώπου είναι. Προσπαθώ να τους διδάξω  ότι δεν πρέπει να είναι ούτε πολύ δραματικοί ούτε πολύ κωμικοί. Κι αυτοί γκαρίζουν σαν γαϊδούρια και ξεσηκώνουν την πόλη στο πόδι για να συ­γκινήσουν και χασκογελάνε και αλλάζουν τα στρωματα με αυτοσχε­διασμούς για να ξεκουρδιστούν στα γέλια οι ηλίθιοι της πλατείας. Φυ­σικότητα!

Αλλά ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για τις πραγματικές  επιδιώξεις. Τον τελευταίο καιρό για τα επιπλα φαίνεται να βρίσκονται επί ποδός. Και πολύ φοβάμαι ότι αυτό συνδέεται με την αρχικη  υπόθεση του τραπεζιου. Αν θες τη γνώμη μου, ψάχνουν κι αυτοί ό,τι και οι άλλοι που μου ανέφερες. Βέ­βαια, είναι ορκισμένοι εχθροί -όπως όλες οι  οργανώ­σεις- της επίσημης εκδοχής για την επικοινωνια . Το θέμα είναι ότι πολλοί άνθρω­ποι παρασύρονται. Είδα, για παράδειγμα, μια εντυπωσιακή λί­στα ονομάτων από τις τάξεις τους. Σε πληροφορώ ότι συμμετέχουν και άνθρωποι της πολιτικής και υπάρχουν υπόνοιες για έναν υ­πουργό ». «Αυτά ήταν όλα; Μια σκιώδης ύπαρξη ή μια υπαρκτή σκιά; Τί­ποτα πιο συγκεκριμένο, τίποτα πιο χειροπιαστό;» «Τα τραπεζια στα δωμάτια τα βάζουμε τελευταία, νεαρέ μου. Το κα­λύτερο λοιπόν σ’ το φύλαξα για το τέλος «Ποια σεμιναρια; Τι λες;» ρώτησε , περισσότερο επειδή δεν μπορούσε να παραδεχτεί, παρά να κατανοήσει, την αλήθεια που ερχόταν σαν χιονοστιβάδα κατά πάνω του «Στη λίστα που σου έλεγα. Είναι ο καναπες! Και μάλιστα όχι όποιος κι όποιος, σαν να λέμε κάτι απλό. Είναι ειδικό σχέδιο ή κάτι τέτοιο».

Ο σχεδιαστής τον είχε συναντήσει δυο φορές, όταν έκανε τον εν­διάμεσο του θείου του για ένα επιπλο μπανιου του ίδιου κτηρίου και κά­ποια επιπλα του α’ ορόφου , που ο εργολάβος είχε τρό­πο να προωθήσει στην αγορά. Όπως και να ‘χε το πράγμα, ήταν σίγουρος ότι ο σχεδιαστής θα μπορούσε να του εξα­σφαλίσει χρήσιμες πληροφορίες για τους καναπεδες και ί­σως και για το τραπέζι. Στο βαθμό, βέβαια, που θα μπορούσε να του πληρώσει «τον ταπεινό και αφανή του μόχθο», όπως του είχε πει την τελευταία φορά -αλλά και την πρώτη- που τον είχε συναντήσει. Δεν είχε τηλέφωνο ή διεύθυνση του προμηθευτή, αλ­λά ήξερε πού θα τον έβρισκε.Με αυτές τις σκέψεις ξανάπιασε την ατζέντα του. Εκκρεμού­σε ένα ακόμα τηλεφώνημα. Κάλεσε τον αριθμό και απάντησε, πριν καν χτυπήσει, η ένρινη φωνή του γερο μαραγκού του. Ο μαραγκός ζούσε στο Χαλάνδρι. Ήταν μακρινός ξάδερφος του από την πλευρά της μητέρας του, και στο παρελθόν είχε βοηθηθεί σημα­ντικά στις σπουδές του. Ο μαραγκός υποσχέθηκε ότι θα του τηλεφωνούσε το συ­ντομότερο.

Μάλλον επιπλα με ανατολικό ρυθμό θα έλεγα, αν μου επιτρέπετε την παρατήρηση. Ο συνομιλητής του χαμογέλασε. «Είναι πολωνικό. Η καταγωγή μου είναι από μια πολίχνη, στην επαρχία του, στη κεντρική περιοχή, αλλά δεν είναι πρέπον νομίζω να σας ζαλίζω με περιττές γεω­γραφικές λεπτομέρειες». Ανασήκωσε τα φρύδια. Η συνομιλία τους γινόταν στα αγ­γλικά, που ήταν μια από τις τέσσερις γλώσσες που γνώριζε, αλλά αυ­τές τις λέξεις -τα τοπωνυμία- του ήταν δύσκολο να τις προφέρει. Ώστε Ρώσος. Αυτό εξηγούσε πολλά σημεία της εμφάνισης του. Αισθάνθηκε ότι η ώρα περνούσε και είχε φορτωμένο πρόγραμμα. Εξάλλου οι ο­δηγίες του ανωτέρου του ήταν σαφείς και ρητές. Ο πατέρας  ήταν υπεύθυνος για τη βιβλιοθήκη στη βίλα  και έπρεπε να οδηγήσει τον έμπορο επιπλων ως εκεί για να διαλέξει τους καναπεδες που θα αγόραζε. Η βίλα είχε δωριστεί στο τάγμα το 1865 από τον,  μέλος της διάσημης οικογένειας και προστάτη των. Η αποθήκη της δεν ήταν ονομαστή, αλλά είχε μερικά ση­μαντικά κομμάτια επιπλα που είχαν τραβήξει το ενδιαφέρον του. Ήλπιζε ότι θα έβρισκε κι άλλα κομμάτια μεγάλης παλαιότητας, κα­θότι ο κατάλογος που του είχαν δείξει δεν ήταν πλήρης.

Με έπεισε. Είχε και κάποιο δίκιο. Αν και ψώνισα σε τιμη προσφοράς είχα ξοδέψει τελικά πάνω από χίλια διακόσια ευρώ, άλλο αν εγώ του είπα ότι ήταν μόνο τριακόσια ευρώ. Η γιορτή μου είχε στοιχίσει άλλα διακόσια ευρώ, είχαν έρθει οι νοσοκομειακές ασφάλειες, η αρχικη ασφάλεια του αυτοκινήτου, έπρεπε να πληρωθεί και η επικοινωνια σε λίγο καιρό, είχαμε και χριστουγεννιάτικα έξοδα. Το γυμναστήριο μπορούσε να περιμένει. Ήταν οι πρώτες μας γιορτές παντρεμένοι και ήθελα όλα να είναι τέλεια, τα επιπλα, τα πάντα. Αγόρασα ένα πανέμορφο έλατο μεσαίου μεγέθους και το στόλισα με κάτι όμορφες τεράστιες μπάλες και άλλα αξεσουαρ. Τελικά το δέντρο με τα στολίδια του στοίχισε ακριβότερα απ’ ό,τι περίμενα. Μα πώς στο καλό είχαν ακριβύνει όλα τόσο πολύ από τότε που ήρθε το ευρώ στην Ελλάδα; Τρεις φορές πάνω οι τιμές. Άλλοτε θα αγόραζα τρία στολισμένα δέντρα με τα ίδια χρήματα. Δεν τόλμησα να πω το ακριβές ποσό. Εκείνος φρόντισε να αγοράσει τις «ψείρες» για το φωτισμό, όμως δεν έφτασαν τα δύο κουτιά, κι έτσι αναγκάστηκα να αγοράσω άλλο ένα, για να φαίνεται πιο πλούσιο το δέντρο και να είναι πλούσιος και ο φωτισμοσ. Κάποια στιγμή ρώτησε τι θα γίνει με την τραπεζαρια και το σαλόνι, δεν απάντησα.

Ο Γουίλσον έριξε μια ματιά στα επιπλα και έκλεισε προβληματισμένος το κινητό του. Αυτό ήταν το τρίτο τηλεφώνημα μέσα σε είκοσι λεπτά.
Πρώτα του τηλεφώνησαν από κάποιο πολυτελές ξενοδοχείο για να επιβεβαιώσουν την κράτηση μιας σουίτας στο όνομά του. Ύστερα ένας ευγενέστατος κύριος από κάποιο χλιδάτο εστιατόριο ζητούσε διευκρινήσεις για το τραπέζι που είχαν κρατήσει, στο όνομά του πάλι, για το βράδυ. Στο τελευταίο τηλεφώνημα του ζητούσαν να παραλάβει δύο εισιτήρια για κάποια συναυλία που θα γινόταν το βράδυ. Βέβαια ο ίδιος δεν είχε κάνει τίποτα από τα τρία : ούτε είχε κλείσει σουίτα, ούτε είχε κρατήσει τραπέζι για δύο σε εστιατόριο, ούτε είχε αγοράσει εισιτήρια για συναυλία. Κάποιος άλλος χρησιμοποιούσε το όνομά του και αυτός δε θα μπορούσε να είναι άλλος παρά μόνο ο προϊστάμενός του. Για ακόμα μια φορά ζητούσε από τον Γουίλσον να κρύψει τις σπατάλες σε προϊόντα  μέσω του δικού του λογαριασμού. Αυτές τις μέρες ο προϊστάμενος και η γραμματέας του έλειπαν σε επαγγελματικό ταξίδι και όπως συνήθιζαν να κάνουν, καταχράζονταν χρήματα της εταιρίας, αγοράζοντας επιπλα με τη βοήθεια βέβαια του Γουίλσον. Γιατί ο Γουίλσον ήταν αυτός που είχε επαφές με το ταμείο της εταιρίας και ήξερε τρόπους να κρύβει έξοδα και να αποσπά μικρά χρηματικά ποσά. Φυσικά, με αυτές τις εξυπηρετήσεις κέρδιζε μια διαφορετική, προνομιακή θα έλεγες, μεταχείριση από τους υπόλοιπους εργαζόμενους. Ξεκίνησε λοιπόν αμέσως για το ταμείο, αφου έριξε πρώτα μια ματιά στις τιμές των επιπλων που είχαν αγοράσει.